Inaantok, kinakatok. Nang mga elemento sa mapayapang daigdig. Tinatawag, pinipilt. Isara ang mga mata at sumama sandali. Atras, sulong. Aking katawan makipag-kooperasyon. Sa pagpatay ng ilaw, pitong minuto na lang ang aking iniintay. Sa pitong minuto, mamamatay ang mundo ko at magsisikat ng panibago.
Ngayon ko lang hindi nalasahan ang Vienna sausage. Ngayon ko lang din binitawan ang patis dahil para san pa? Kung di ko rin naman malalasahan. (Ang weird ata ng intro ko haha. Super weird.) Anyway.. Napapagod na siguro ako. Sa isang linggo, anim na araw akong umaalis ng bahay. Monday to Friday na OJT at writing workshop sa Saturday. Para makapunta sa on-the-job training ko sa malaking network na may makulay na puso, 3 sakay ang kailangan kong gawin. 30 mins na tricycle (oo, dito sa side na ‘to ng Paranaque lang ako nakakaranas ng napakahabang tricycle ride), 30 mins na skyway jeep at 30 mins na MRT. Minimum 1 ½ hours ang byahe ko, 2 hours pag na-trapik. 2 ½ hours naman ang ang masasayang sa buhay ko, kung uuwi ako ng 6pm at makikipagsabayan sa uber tinding rush hour. Kaya madalas minamabuti ko nang late umuwi para mas mabilis ang biyahe. One time, nakauwi ako ng 10:30 pm, sakay ng ordinary bus mula Kamuning-Edsa, hanggang Bicutan, Paranaque. Hindi ko mabi...
May project kami sa Marriage and Family, e-family scrapbook. Kaya kagabi napahalungkat ako sa folders sa 600gb na hard drive. Buti na lang napakasipag ng Tito ko (miss na kita Tito, bisita ka rito) na na-collate per year ang lahat ng pictures ng pamilya namin. Nakita ko ang mga pictures noong 10 yrs old ako. #tbt. Ang cute, cute, cute ko pala noong bata ako. Tinitignan ko ang sarili ko, mataba at masaya. As in, ibang smile talaga! yun oh! CUTE. :)) Heto ang mga panahon na wala akong inaalala. Sa pagkakatanda ko, summer ito sa Amerika. Kain at tulog, napupuyat ako sa kakanood ng Disney channel. Hindi pa uso ang to-do list sa murang edad ko. O walang magagalit na ka-grupo (o hindi ako magagalit) kapag hindi nakapag-contribute sa kung ano-anong paper na actually, sayang lang sa ink at papel. Nakaka-miss ang mga panahon na gumigising ako ng maaga, hindi para tapusin ang school works kundi dahil inuunahan ko sa computer ang ate ko para maglaro ng Sims 1....
Comments
Post a Comment